info home info home
Shared Anxiety
For this project, called Shared Anxiety, I have invited my friends and — my very humble amount of — followers to share what a panic/anxiety attack or dissociative state feels like. In turn I have created illustrations based on these experiences. It may be very cliché, because we all know that we should “talk about it,” but when it comes to sharing such irrational fears/feelings/moments in life there still seems to be a very high threshold. And so, the act of putting these moments into words is therapeutic in itself. Some (not so anonymous) sharers told me that seeing their experiences visualised brings them acknowledgment as well as a huge sense of relief. The process of illustrating these images creates such a powerful connection between me and the sharer — even when I don’t know them. It has given me a great sense of fulfillment and a newfound trust in the world. I feel like it has become a significant part of my own mental health journey. Click here to contribute anonymously or write me a message if you want to collaborate in any other way.
Go to project:
Intro- & outrospection
Books & published work
Pauly in the streets
Shared Anxiety
Animations
2021 ♥ Copyright Paulien Verheyen
SHARED ANXIETY pt 4 - Anonymous Original text: “Since the start of the corona crisis I have become hyper focussed on my body. Every time I think I am experiencing symptoms of illness I board the train of negative thought and fret over possible irreversible effects of my supposed ailment. Especially at night these episodes prove to be challenging, when I am not only anxious about the possibility of having an undetected disease, but also stressing about the sleep I am losing.”
SHARED ANXIETY pt 6 - Anonymous In a dissociative state, I live life in a blur. I experience the world from a distance, like I am watching a movie but can’t focus quite enough to follow the plot. I feel alienated from my body. Sometimes I feel myself drift away so far from reality that I worry I may never return. Original text: “Er zijn dagen dat ik me zó angstig en paniekerig voel dat mijn brein even zegt dat het genoeg is. Dissociatie. Als kind heeft het me gered maar als volwassene enorm uitdagend om hier mee te leven. In een dissociatieve toestand leef ik in een waas. Ik ervaar de wereld vanop afstand, alsof ik naar een film zit te kijken maar me net niet goed genoeg kan concentreren om het plot te kunnen volgen. Ik voel me dan vervreemd van mijn lichaam, een aanraking van iemand anders ervaar ik als eng en onveilig. Soms voel ik me zo ver weg glijden van de realiteit dat ik bang ben dat ik nooit meer terug kan komen. Wat dan weer zorgt voor meer paniek.”
SHARED ANXIETY pt 3 - Milotte Hamer For this project, the super talented Milotte Hamer wrote a captivatingly beautiful poem called “Ochtendritueel” (“Morning Ritual”). In the poem she tells her love to go ahead, while she waits. She waits so she can count the times her toes touch the inside of her shoe; she waits so she can follow the veins in her hands until they glide off her fingers and disappear into the emptiness; she waits for her tears to gather and for them to take her breath away. She waits… until she can carry herself again. Ochtendritueel
 Ga maar liefje ik wacht nog even Op het tellen van de keren dat ik met mijn tenen tegen 
de binnenkant van mijn schoenen tik ik denk nog even Ga maar liefje Ik wacht nog even Ik volg de aders op mijn handen tot ze van mijn vingers glijden
tot de lijnen van mijn lichaam verdwijnen in lege tussenruimtes liefje ik wacht nog even Ik wacht nog op de tranen en hoe ze zich als kleine druppeltjes condens aan de binnenkant van mijn huid verzamelen hoe ze daar met velen dammen bouwen en het water doen stijgen Mijn adem benemen liefje ik wacht nog even Op alles wat met het water naar boven gaat komen
ik wacht nog even Op de lijnen van mijn lichaam 
Tot ik ze weer bij me kan dragen 
vast kan houden als stokken als zwaarden als benen die weer 
bewegen
SHARED ANXIETY pt 5 - Chloë De Nil For this project Chloë wrote a mesmerising poem about indulging in sadness and overcoming paralysing anxiety: Ik hoef niet per se met hoofdletters te praten om gehoord te worden of geletterd te schreeuwen, alsof de destructieve golven van mijn geluid onverstaanbaar zijn. Ik hoef niet per se elke dag oneindig veel stappen vooruit op het uitgestippeld pad. Laat mij maar Vertoeven in het gloeiend bad van comfort. Tijdloze druppels verlaten mijn oogkassen Nostalgische tranen Aangetaste zenuwbanen Ik heb ze allemaal ingeslikt Ook de zaklamp, het enige kunstmatige lichtpunt van mijn zijn, Vast gekneld tussen de muren van mijn slokdarm. Er is dan toch licht aan het einde van de tunnel, Dat is toch wat de meesten verkondigen. Aanschouw mijn gangen, vol meedogenloze fragmenten en onafgewerkte elementen. De zijwegen, nieuwe denkconstructies die ik mezelf aanleerde, proberen hun systeem te verstevigen en over te komen als hooggeleerden. Ze zeggen Het zou gek zijn de glimmende reflecties van mijn ziel niet te ontmaskeren, en daar in de donkere spleet van de gang te verankeren. Ik sleur mezelf mee door de exit en maak een nieuwe entree.
SHARED ANXIETY pt 8 - Anonymous It is like I am pushing forward these piles of small blockades. Piles become hills. Hills become mountains. Until I am confronted with a peak I cannot reach. I cannot move around it. And I feel ashamed. Original text: “Het zijn ophopingen van kleine blokkades die ik vooruit schuif. Heuveltjes weerstand worden bergen. Het uit zich vooral in/door uitstelgedrag. Vervolgens word ik geconfronteerd met een top die ik niet kan nemen. Ik kan er niet meer omheen. Ik raak in apathie. Ik kan er niets mee en zoek vooral mijn afleiding in dingen die wel lukken. Tot de schaamte volgt.”
SHARED ANXIETY pt 1 - Pauly It strikes me at the most random of times. I was about to brush my teeth when suddenly (squirt crunch crunch crunch) it felt like cement had been poured into my body. Concrete creeping through my veins. Please, don’t touch me or I will break.
SHARED ANXIETY pt 2 - Anonymous I google my fears. Just to know that I am not alone. Google knows more about me than most people do. Original text: “Ik google mijn angsten. Gewoon om te weten dat ik niet alleen ben. Google weet meer over mij dan de meeste mensen.”